★☆ YOU WILL NEVER KNOW ☆★

จั่วหัวเอนทรี่ว่าเป็นทริปเด็กหลงทาง (ซึ่งมันก็เกือบจะจริงๆ ฮ่าๆๆ)

เริ่มต้นด้วยเพื่อนตัวดี โทรมาหาเมื่อวันอาทิตย์ตอนดึกๆบอกว่า
"แฮมไปเที่ยวตลาดน้ำกัน"
"ไปวันไหน"
"วันอังคารนี้"

ห๊ะ!!!!

แต่สุดท้ายก็ตอบรับไปง่ายๆ
ก็นั่งหาข้อมูลกัน ตอนแรกสุดอยากไปอัมพวา แต่รู้ว่ามันไม่เปิดวันธรรมดาเลยอดไป
สุดท้ายเลยตกลงว่าไปดอนหวายกันแทน เลยโอเค ศึกษาหาข้อมูลว่าไปกันยังไง
นั่งถามแม่ว่า ไปยังไงดี สุดท้ายวันนี้เลยนัดเจอกันที่สถานนี้รถไฟฟ้ากรุงธนบุรี แล้วนั่ง ปอ.84 จากต้นสายเลยไปลงตรงวัดไล่ขิง

แต่ประเด็นคือ กว่าจะได้ขึ้นรถกัน โฮกกกกกกกกกก
คนนั้นเพิ่งตื่น คนนี้มาสาย รถเมล์ไม่มี (ส่วนใหญ่มันเป็นรถเสริมหมดเลยอ่ะ)
นัดกันเจอตอน 8โมง แต่สุดท้ายกว่าจะได้ออกเดินทางกันก็ 10โมงเกือบๆครึ่ง

นัดรถไปเรื่อยๆ ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว พอลงจากรถเมล์ ก็ถามคนแถวนั้นต่อว่า จะไปดอนหวายยังไง
เค้าก็บอกๆทางแค่ว่า ข้ามสะพานลอยเน้ เดินตรงไป เลี้ยวขาวตรงโน้น ขึ้นสองแถว

(เอิ่ม... ขอบคุณค่ะ)

 (หน้าตาก๊วนเริ่มเดินทาง ถัดจากเราคือคนต้นคิดทริป)

สุดท้ายก็มั่วๆไปจนถึง
แต่กว่จะถึงก็มีเรื่องระทึกอีกละ คือประมาณว่า ไม่รุ้ไงว่าต้องลงตรงไหน -*-
สุดท้าย คนขับสองแถวเค้าก็เคาะๆกระจก แล้วบอกว่า ถึงแล้วน้องก็เลยเดินลงกัน (เอิ๊กส์)
ไปถึงที่ หิวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยนั่งกินข้าวกันก่อน
กินเสร็จเดินเที่ยวเล่นแป๊บนึง ซื้อของกิน ซื้อโน่นซื้อนี่ เสร็จ
ตกลงกันว่า จะไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งกัน

ถามคนแถวนั้นเอาอีกว่า ไปยังไง

"อ๋อ น้องนั่งสองแถวที่น้องนั่งเข้ามานั่นแหละ ไปสุดสายเลยนะ จะเจอถนนใหญ่ ขึ้นรถเมล์น่ะ พี่ก็จำสายไม่ได้หรอก คันมีจะสีม่วงๆขาวๆน่ะน้อง"

(ค่ะ ขอบคุณค่ะ)

จากนั้น รอสองแถวนานมากๆ แต่ก็ยังไม่มาซักที สุดท้ายตัดสินใจโบกแท๊กซี่
นั่งไปถึงที่ ไปซื้อตั๋วกัน แล้วเดินไปทางห้องแสดง
เค้าก็ตรวจตั๋ว

"น้องเป็นคนไทยหมดเลยใช่มั๊ยคะ?"

เอิ่ม คุณพี่ขา หนูคนไทยน้าค้า เกิดที่เมืองไทย อยู่เมืองไทยมา 20ปี แล้วน่ะค่ะ

ก็ตอบไปแค่ "ค่ะ"

พี่เค้าก็บอกว่า หน้าตาทั้งกรุ๊ปดูไม่ใช่คนไทยเลย พี่นึกว่าเป็นคนต่างชาติซะอีก เลยต้องถามให้แน่ใจ
เพราะถ้าเป็นคนต่างชาติ พี่จะให้ไปซื้อตั๋วใหม่เลย
(คนไทย 50บาท ต่างชาติ 200บาท (แพงโฮกกก))

ก็เดินเล่น ถ่ายรูปเล่นไปซักพัก ก็จะกลับกรุงเทพกันละ

ก็เลยเดินไปถามที่ขายตั๋วว่า

"พี่คะ จะกลับกรุงเทพกลับยังไงอ่ะคะ กลับไม่เป็น"

(นี่พูดจริงๆนะ มาได้ แต่กลับไม่ได้อ่ะ เพราะว่า ตอนนี้เหมือนจะอยู่คนละที่กับตอนขามา -*-)

"อ๋อ น้องก็ไปข้างหน้านี้ล่ะ โบกรถสาย 997"

สุดท้ายด้วยความไม่มั่นใจ เดินไปถามพี่ที่ขายของข้างทางอีกที ก็ได้คำตอบว่า

"น้องโบกรถทัวร์น่ะ ที่มันเขียนว่า กรุงเทพ-นครปฐม"

สุดท้ายก็ยืนคุยกับเพื่อนว่า เอาไงดี แล้วแป๊บนึง รถที่ว่ามันก็แล่นมา

ทั้งสี่ ไม่คิดอะไรทั้งสิ้น โบกกันใหญ่ (ฮ่าฮ่าฮ่า)

พอขึ้นรถไป พี่เค้าก็ถามว่า จะไปลงไหนกัน เลยถามไปว่า "ปิ่นเกล้าไปมั๊ย" เค้าบอกว่าไป ก็จ่ายเงินค่าตั๋วกันไป

 (ตั๋วที่ช่วยให้หนูกลับบ้านได้ TTwTT)

แต่ไอ้ที่จะไปกันน่ะ ก็ลงกันไม่ถูกหรอกนะ -*-
สุดท้าย พอรถวิ่งมาเรื่อยๆ ผ่านเมเจอร์ปุ๊บ ไปจอดรถ คนก็ลุกพรึบ เลยงงๆกัน
สุดท้ายพี่ที่ขายตั๋วก็บอกว่า "ปิ่นเกล้าแล้วน้อง~"
ก็เลยลงรถ

 จริงๆแล้ว เราก็เคยไปดอนหวายนะ ไปบ่อยมากๆด้วย
แต่คือปกติไปกับที่บ้าน นั่งรถที่บ้านไปเลย แล้วเราเป็นคนที่ค่อนข้างเมารถง่าย พอขึ้นรถปุ๊บก็นอนทันที
ก็เลยไม่รู้เส้นทางเลย (มีหลังๆที่ขับรถเอง ถึงจะเริ่มจำเส้นทาง -*-)

แต่ทริปนี้ สอนให้เรารู้จริงๆว่า คนต่างจังหวัดเฟรนด์ลี่มากๆ
คือสามารถถามทางได้เรื่อยๆเลย แล้วเค้าก็จะยิ้มตลอดเวลา
ไม่เหมือนคนกรุงอ่ะ ที่ว่า พอเดินไปถามทางที่ร้านค้า แล้วถ้าเราไม่ซื้อของๆที่ร้าน เค้าก็จะทำหน้าตาไม่พอใจ ไม่ก็ทำเป็นไม่สนใจเลยอ่ะ

รูปสุดท้ายก่อนจาก
เจอตรงที่นั่งบนรถทัวร์

Ps. งานหนังสือ สามารถเจอเราได้ที่บูธของบงกชนะคะ เราไปทำงานตลอดทุกวัน ^^